Naar het bos!

We hadden het de kindjes al lang beloofd: Voor de pups weggaan, nemen we ze een keer allemaal mee naar het bos. Vandaag was daar een hele mooie dag voor.
Onze pups hebben inmiddels meer sneeuw gezien, dan een gemiddelde hond in heel zijn leven.

Je zal ons niet meer horen zeggen dat een pup altijd bij je blijft: ze waren amper uit de auto of de eerste drie waren al onder een schrikdraad door. Binnen vijf minuten zaten ze alle acht ergens anders. En terugkomen? Echt niet. Per twee gingen ze mooi op onderzoek. Het was maar goed dat er dankzij het mooie weer meerdere wandelaars waren die af en toe een pup van hun schoenen optilden en terug bij ons brachten. Anders waren we nou nog aan het vangen, denk ik.

Toen we ze eenmaal weer bij elkaar hadden en dachten even uit te kunnen rusten, hadden ze inmiddels al weer iets anders bedacht: een omgevallen boom met daaronder een aantal konijnenholen. Het wolveninstinct kwam boven en met z'n allen schoten ze onder die boomwortels. Zie ze daar maar weer eens onder uit te krijgen. Gelukkig hadden we een zakje brokjes mee en al voerend hebben we ze de 100 afgelegde meters terug naar de auto gekregen. Daar hebben ze, veilig in de bench, nog even heel veel aandacht gekregen van een aantal passerende wandelaars en mountainbikers (die ons nog even lieten schrikken door te zeggen dat het er zeven waren), terwijl de kindjes nog even op de slee genoten van de sneeuw en het mooie weer.

Kijk mama, roept Imke, dit vindt Noralie wel lekker!

Morgen is de laatste dag om van de pups te genieten en ze nog iets bij te brengen. Ze mogen mee om de kindjes naar school te brengen en op te halen. Daarna, dinsdag, mogen de gastgezinnen het van ons over gaan nemen.